hardlopert.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Welkom bij Hardlopert
 
 

Ik ben Kees a.k.a. Hardlopert. Op deze weblog houd ik mijn belevenissen, vorderingen en aankomende wedstrijden bij.
 
 
 
Ik train bij:
 
Follow me on:
 
Mijn Garmin-data:
 
Mijn loopfoto's:
 
        DG54V06-706865
 
Mijn netto PR"s:
  • 42,2 km - 3:04:38 - 2014
  • 30 km - 2:12:41 - 2014
  • 21,1 km - 1:25:05 - 2015
  • 10 EM - 1:04:31 - 2015
  • 15 km - 1:13:49 - 2009
  • 10 km - 0:38:00 - 2014
  • 05 EM - 0:31:25 - 2014
  • 05 km - 0:20:43 - 2011

Laatste artikelen

Voorlopig programma: 

  • 12-04-2015 - Rotterdam Marathon - Rotterdam - 42,2
  • april/juni - Zomeravondcup - Utrecht - 4 x 10 ???

Uitslagen:

  • Zie al mijn gelopen wedstrijden hier.
Lees meer...

Marathon Rotterdam

Zondag 12 april was het dan zover, de Marathon Rotterdam. Na 14 weken van specifieke voorbereiding, ging ik voor het eerst een poging wagen om onder de 3 uur te lopen. Meteen vanaf het begin had ik moeite om het tempo te maken. Het tempo wat ik in vele trainingen zo makkelijk liep, voelde nu opeens als te snel aan. Toen ik mijn hartslag ging controleren, bevestigde deze mijn gevoel: 10-15 bpm te hoog.

Na 15 km wist ik dat ik dit tempo niet ging volhouden. Ik was maar voor één doel naar Rotterdam gekomen, onder de 3 uur lopen, dus een lager tempo was geen optie. Ik besloot uit te stappen. Ik liep, in toch een iets lager tempo, tot de 26 km liep waar Petra stond. Samen met haar wandelde ik de kortste weg naar de Coolsingel. En dat was het dan, mijn Marathon Rotterdam.

Zomeravondcup

Wel de voorbereiding gedaan, maar niet de prestatie geleverd. Dat betekende dat ik de marathonvoorbereiding misschien ergens anders voor kon gebruiken. Lopen op de overcompensatie in de Zomeravondcup bijvoorbeeld. Vier wedstrijden van 10 km, waarbij de snelste drie tijden gelden.

De eerste avond, dinsdag 14 april, was 2 dagen na Rotterdam toch iets te snel. De focus ging op dinsdag 28 april. Dinsdagochtend 28 april om 6:07 uur overleed mijn lieve moeder aan die welbekende kutziekte. Tja, en wat doe ik als ik boos of verdrietig ben? Juist, dan ga ik hardlopen. Maar een wedstrijd op dezelfde avond, daartoe was ik lichamelijk en geestelijk niet in staat. Dus dat was het dan, mijn zomeravondcup.

Mijn voorjaar

Gisteren, woensdag 6 mei, was de crematieplechtigheid van mijn moeder. Het was mooi, heel verdrietig, warm, waardig en druk bezocht. En dat was het dan, mijn moeder.

We zitten inmiddels vier weken na Rotterdam, komend weekend ga ik ook nog geen wedstrijd lopen. Dus weg overcompensatie. Sterker nog, de temperaturen worden nu langzaam steeds hoger. Aangezien de hardloper in mij vooral rendeert bij koude temperaturen kan ik zelfs stellen: dat was het dan, mijn voorjaar.

Nawoord

In Rotterdam heb ik waarschijnlijk een griepje/verkoudheid onder de leden gehad. Dat is de enige logische verklaring die ik achteraf heb kunnen trekken.

Dat was het dan, mijn blog.

De Utrecht Marathon is terug. En wat doe je dan 3 weken voor de marathon? In overleg met trainer Fred van Mook mocht ik het volgende doen: 6 km inlopen - halve marathon viluit - 6 km uitlopen. En zo geschiede. PR vooraf was 1:26:00, doel sub 1:25:00.

Met o.a. Stijn Boode stond ik in startvak 2, terwijl teamgenoten Agnes Schipper, Patricia Schreurs en Corelien Kloek in het VIP-vak ongeveer dezelfde plannen als ons beide hadden: 4:00 min/km. Na de start snelde ik, met Stijn in mijn kielzog, naar voren richting de dames. Na zo'n 750 meter waren we bij ze en konden op adem komen.

We draaiden het Wilhelminapark in. Even liep ik liep naast Agnes, maar op de een of andere manier kwam ik samen met Stijn voor Agnes te lopen. Nog in het Welhelminapark verloren we Patricia en Corelien voor wie het tempo iets te hoog ging. Het voor Agnes lopen hielden we heel lang vol. Stijn hield goed het tempo in de gaten en Agnes gaf af en toe aan als het iets te snel of te langzaam ging. Ik liep vooral, naast Stijn en voor Agnes, zonder veel op tijd, snelheid of hartslag te letten.

  

Spontaan haas geworden voor de snelste vrouw, en dat is leuk. Overal het geroezemoes dat ontstaat als langzaam duidelijk wordt dat de eerste vrouw er aan komt, gevolgd door het applaus en de aanmoedigingen. Niet voor mij, maar ach applaus is applaus. En zo ging het door, gewoon lekker lopen met een groepje dat nu meestal uit 5 a 6 man bestond. Stijn en ik voorop, op ene Bernhard na die af en toe voor de voeten liep.

Tot de Koningsweg, Provincialeweg richting Bunnik dan. De tegenwind maakte het hier toch wel zwaarder, en mijn benen begonnen de zware weken marathon-training te merken. Het laatste stukje op de Provinciale weg namen 2 mannen de kop over, ik herstelde even in de groep. Na het keerpunt namen Stijn en ik de kop weer over.

Na 14 km kon ik het tempo niet meer bijbenen, mijn benen voelde aan alsof ik op de 36 km van de marathon zat. Ik liet het groepje heel even gaan, merkte dat ik nu alleen met tegenwind kwam te lopen en ging weer terug naar het groepje. Na ca. 16 km keerde weer richting Utrecht, de wind in de rug. Nu nam ik definitief afscheid en ging op een tempo van 4:07 min/km lopen (weet ik achteraf). Dit kon ik nog goed volouden.

In 1:25:05 Netto (1:25:13 bruto) kwam ik over de finish. Niet de beoogde sub 1:25 maar wel een PR waar ik heel tevreden mee ben. Die sub komt wel als ik niet in de marathonvoorbereiding zit.

Genoten van een leuke Utrecht Marathon: een leuk afwisselend parcours met helaas iets te weinig publiek. Vooral ook leuk beleefd met mijn teamgenoten van het HDR-team.

Noot: Agnes heeft haar koppositie als vrouw niet meer afgestaan, Patricia (2e) en Corelien (3e) maakte het (HDR-team)podium compleet.

 

Voor het derde jaar op rij stond op de eerste zaterdag van januari  de 10 EM van de Florijnwinterloop in de agenda. Mooi eikmoment zo aan het begin van het jaar. Ook een soort van Nieuwjaarsreceptie met veel bekenden. Kortom met de 2 kg extra van de kerst lekker bijbabbelen en lekker rennen over het mooie maar winderige parcours ondom Woudenberg.

Plan dit jaar was om op precies 4:00 min/km te gaan lopen en bij 13 km te kijken of er eventueel meer in zit. Als ik het vol zou houden dan zou ik meer dan 3 min van mijn PR (vorig jaar) aflopen. De uitvoering ging precies volgens plan. In het begin natuurlijk even het tempo zoeken, maar bij het 3 km bordje klokte ik precies 12:00 min.

Iets na de 3 km begonnen we schuin tegen de (koude) wind in te lopen. Ik besloot naar het groepje voor me toe te lopen. Vlak voor de 4 km had ik de aansluiting bij het groepje waarin Falco als haas fungeerde voor Anneke. We kletsten wat en klokten op de 5 km precies 20:00 min. Na de 5 km ging de weg naar rechts, wind schuin in de rug dus besloot het groepje te verlaten en alleen verder te gaan.

Ik liep lekker door en tikte de ene km een seconde te laat aan, de ander een seconde te vroeg, maar bij 11 km zat ik perfect op 44:00 min. Hier werd ik ingehaald door een groepje en besloot mee te gaan. Ik liep als derde in een groepje van vijf, nr. 1 was duidelijk nr. 2 aan het hazen en nr. 2 liep mij steeds voor de voeten. Dan ging hij weer naar rechts, dan naar links, dan hield hij weer in en dan liep hij weer naar nr. 1 toe.

Bij 12 km werd er iets versneld. Ik kon het net bijbenen, maar de 2 achter mij moesten lossen. Bij 13 km klokte ik 51:54 min; de laatste km ging dus 6 sec sneller. De twee voor me gingen nog meer versnellen. Dit kon ik niet meer bijbenen, ik liep weer alleen. En juist de komende 2 km had ik de wind weer tegen. Lang verhaal kort: bij de 15 km, klokte ik 60:07 min. Ik had 11 sec verloren in de laatste 2 km.

Vlak daarvoor was de bocht naar links gegaan, waardoor de wind weer schuin in de rug stond. Falco haalde me in en ik kon zijn tempo volgen. Ik liep zo'n 700 meter naast hem, waarna Falco inhield omdat Anneke wat achter bleef. Tot de finish hield ik het tempo vast. Vlak voor de finish kwam Falco nog voorbij, Anneke ging met een eindsprint gelijk met mij over de finish. Op mijn PR lijstje mocht ik bijschrijven: 1:04:31 uur (netto) en 1:04:36 uur (bruto). Een mooie start van het jaar, en in mijn agenda staat op zaterdag 2 januari 2016 met potlood weer 10EM genoteerd.

Al weken lang was ik niet fit. Moe, snotterig en hartslag standaard 10 slagen hoger dan normaal, gewoon bluh dus. Twee weken geleden liep ik op de 10 km in Nijkerk nog 39,54 min. Een tijd waarmee ik een jaar geleden overigens nog juichend over de finish zou zijn gegaan. Maar tijden veranderen, zeker mijn hardlooptijden afgelopen jaar. Nu wilde ik op ongeveer hetzelfde tempo een halve marathon lopen, niet echt reëel. Het masterplan voor de Linschotenloop was: lopen op 4:00 min/km. Hou ik het vol, dan loop ik een sub 1:25, hou ik het niet vol, dan loop ik misschien toch nog wel onder de 1:27:44 uur (mijn PR). Waterdicht plan, toch?

Er stond een harde wind (tot windkracht 5), de eerste 9 km was dit zijwind, belangrijk dus om in een groepje te schuilen. Na 1 km zat ik in een groepje, dat na 3 km was uitgegroeid tot een groep van een man of 16. Maar de groep begon te splitsen. De eerste helft van de groep begon weg te lopen van de tweede helft. Ik zat in de tweede helft. Dilemma: eerste groep ging iets te snel, tweede groep iets te langzaam. Ik probeerde naar de eerste groep toe te lopen, maar het net iets te hoge tempo plus net de wind schuin van voren deed me op mijn schreden terugkeren. Ik zakte weer af, liet me opgaan in groep twee en zag iedere kilometer te langzaam gaan.

Na 8 km kwam er een loper de groep voorbij. Ik besloot achter hem aan te gaan. Goed voorbeeld doet volgen, want 3 anderen kwamen achter me aan. Het tempo van de loper was echter te snel, dus ik liet hem gaan. Kwam weer een loper voorbij, volgen, te snel, laten gaan. Ik liep nu dus voorop met 3 lopers schuilend achter me. Maar okay, het keerpunt was in zicht.

Na 9 km kwam het keerpunt, van wind schuin tegen naar in de luwte lopen. Ik verhoogde het tempo iets, net als anderen. Groepjes vielen uiteen en nieuwe ontstonden. Een kilometer verder zat ik ook in een nieuw groepje. De koppositie werd wisselend genomen, maar vanaf 11 km was dit ook alleen met wind in de rug. Op het 15 km punt klokten we 1:00:27 Uur. Dus 27 sec. te langzaam waarvan 10 sec. in de laatste kilo.meter verloren waren gegaan

Ik nam de koppositie over en versnelde. Na een halve kilometer kreeg ik hulp van iemand die het tempo nog iets opvoerde. Na 17 km kwamen we vol tegen de wind in te lopen. Het werd heel zwaar. Duidelijk werd dat de lopers achter ons niet van plan waren om ook maar enig kopwerk te verrichten. Mijn koppositiepartner (dubbele woordwaarde) baalde hiervan, vertraagde en ging achter onze volgers lopen. Ook ik vertraagde iets. Het hele groepje viel uit elkaar.

Met zijn tweeën gingen we verder. Mijn partner in crime had het zwaar, dus ik ging voor hem lopen. Daar was dan de bocht naar links: nog 1 km. Mijn medeloper haalde me nu in; "kom, op we gaan je PR halen" (tussen de 15 en 17 kilometer hadden we even gebabbeld). Hij haasde me de laatste kilometer naar de finish, waar ik inderdaad een PR klokte: 1:26:00 uur (netto). Een tijd waar ik gezien de omstandigeheden heel trots op ben.

Foto: Petra Schoon

12 Oktober Marathon Eindhoven, stond al heel lang in mijn agenda. Maar een week eerder diende er eerst leeg gelopen te worden. Dit gebeurde 10 km lang bij de Bikkelloop in Zuidwolde. Nou ja, 10 kilometer lang; 4 rondjes van 2,4 km + beginnen met een 400 meter.

Geen kilometeraanduiding dus ik liep op gevoel. Eigenlijk pas na 6 km had ik door dat ik op schema liep om een PR te lopen. Ik zal zo wel instorten dacht ik, en bleef 2e in een groepje van 4 lopen. Twee km later was ik nog niet ingestort. De man voor me was de laatste 2 km wat afgezakt, dus ik nam de leiding over en trok wat harder aan het groepje. Na 38,00 min. passeerde ik de finish. Een PR met 38 sec., en zelden zo makkelijk een 10 km gelopen.

4:20 was de opdracht van mezelf en trainer Fred. 4:20 min/km wel te verstaan. Dit zou goed zijn voor een tijd van 3:02:51 uur. Met een beetje verval goed voor een sub 3:05 uur (mijn doel), en met een super dag ... wie weet. Maar het wie weet was voor de laatste kilometers, tot 30 km moest het vlak worden, vooral niet te snel.

De eerste 5 km gingen dus te snel, 30 sec. te snel om precies te zijn. Daarna ging het mooi vlak tot 15 km, zodat ik hier nog maar 17 sec. voor op schema liep.

Ik had nog niet verteld over de urinoirs in het startgebied, op zich logisch want deze waren er niet. Dat brak zich nu op, en de verleiding van een mooie boom op een publiekvrij stukje kon ik niet weerstaan. 39 Sec., zo lang duurt een plasje van een marathonloper net na de 15 km. In de 5 km die volgde probeerde ik dit - verstandig of dom - goed te lopen. Bij 20 km zat ik weer perfect op schema. Bij 25 km trouewens ook.

Na 28 km begon ik het zwaarder te krijgen. Ik kon het tempo niet meer vast houden. iedere km verloor ik iets op schema, niet veel maar toch iedere km weer. Na 35 km liep ik 52 sec. achter op schema, bij 40 km was dit 2 minuten. Ik ging rekenen en bedacht me dat ik op dit tempo geen sub 3:05 ging lopen.

De laatste 2 km gaat het het centrum van Eindhoven in, alwaar men aan beide kanten 3 rijen dik bier staat te drinken. Het blijft Eindhoven. Hard werken voor een goede tijd, weet men ook wel te waarderen; het publiek hielp me. Zodoende kon ik een versnelling van de laatste 2 km opbrengen. Met een 3:04:38 uur, liep ik mijn gewenste sub 3:05. En auw, wat deed het pijn na de finish. Maar dat is tijdelijk gebleven.

Verleden jaar een keertje niet, maar de jaarlijkse Singelloop in me eigen stadsjie Utreg is voor mij vaste prik. Dit jaar kende deze loop voor het eerst een halve marathon. Prima als voorbereiding op de marathon 2 weken later leek me.

De trainer had me als opdracht meegegeven om de eerste 11 kilometer in 4:20 min/km (marathon-tempo) te lopen, en daarna maar zien wat er nog in zat. En zo geschiede. De eerste 11 kilometer (met weinig publiek) gingen dus lekker relaxed. Vlak voor we het echte Singelloop parcours opginnen mocht ik versnellen.

Van de ene loper voor me liep ik naar de volgende, erop, erover en door. Jammer wel dat er veel gaten tussen zaten. Dat is lekker lopen. Op de Garmin werd niet gekeken, gewoon op gevoel. En zo ging het door tot de 16e kilometer. Toen was het op. Een aantal weken van 95 kilometer, deze week ook nog 85 km, de warmte, het was gewoon op.

Iets minder snel en iets harder vechtend werden de laatste 5 kilometer afgelegd, waarin ik nog steeds de andere lopers inhalen. Na 1:29:36 (1:29:50 bruto) kwam ik over de finish. Op de benen na nog best fris.

Eindhoven ik ben klaar voor u.

Als voorbereiding op de najaars marathons waren was Hellas met 12 man vertegenwoordigd bij de 30 van Amsterdam Noord. Ieder met zijn eigen opdracht.

Mijn opdracht was een test voor de Marathon van Eindhoven, om mijn wedstrijdtempo te bepalen. Mijn test was: kan ik 30 kilometer lang 4:15 min/km lopen? Het antwoord is nee, dus de rest hoef je niet meer te lezen.

De 30 van Amsterdam Noord loopt op 2 kilometer na door de polders ten noorden van Amsterdam. En zo liep ik door dorpjes met namen als Weersloot, Zunderdorp en Broek in Waterland of langs de Holysloter Die, wat volgens wikipedia een kreek is. Namen als uit de Donald Duck en het gevoel door een schilderij van Paulus Potter te lopen.

Ook nog redelijk kleinschalig en goed georganiseerd, is deze loop een aanrader.

Dan de wedstrijd, of moet ik zeggen test. De eerst kilometer ging te snel, maar bij de tweede liep ik toch aardig op de 4:15 min/km. Ik liep in het begin nog alleen maar na 4 km kwam in een groepje van 4 terrecht, die na 5 km was uitgegroeid tot 8 man. Om de beurt werd er aan kop gelopen alsof dit was afgesproken. Na 10 km gaf de klok 42:31 min aan: perfect op schema.

Vanaf de 13 km ging iemand aan kop lopen, die wat ging versnellen en dan weer iets in hield. Na de 14 km ging hij echt versnellen, waarmee hij het hele groepje uit elkaar liep. Na 15 km liep ik alleen. Uit het groepje liepen 2 man zo'n 50 meter voor me en eentje zo'n 30 meter achter me.

De tweede helft

De 4:15 min/km kon ik niet meer vast houden. Ik probeerde naar de 2 man voor me toe te lopen. Maar het leek wel dat iedere keer als ik iets versnelde, zij dit ook deden. Ik kwam maar niet dichterbij. 

Bij 19 km zat ik er aardig doorheen. Ik besloot het tempo er helemaal uit te halen en te wachten op de man achter me. Deze kwam me vlak voor de 20 km voorbij, en ik sloot aan. De 20 km tikte ik na 1:25:50 uur aan. Met 50 sec. te lang, viel de schade nog mee.

Met zijn tweeën konden we nog tempo's van 4:17 tot 4:19 min/km te halen. Maar na 25 km was de pijp leeg. Na een vloek of een zucht (ik weet niet meer welke) stopte ik. Na 20 passen wandelen vervolgde ik de route op een heel rustig tempo. Na 2:12:41 uur kwam ik over de finish, daar waar ik 1:07:30 uur gehoopt had. 

Maar niet getreurd: het was maar een test of ik in Eindhoven misschien sneller kon dan mijn oorspronkelijke plan. Het antwoord is dus nee: 4:20 min/km gaat mijn tempo worden in Eindhoven.

Nee 6 april was niet mijn laatste wedstrijd. In het voorjaar stonden nog 5 wedstrijden op het programma:

  • Op 15 april, 6 mei, 21 mei en 11 juni liep ik 4x 10 km op de Zomeravondcup
  • Op 15 juni liep een halve bij de Almere City Run

Zomeravondcup

De 1e Zomeravondcup werd een PR (38:38 min), de 2e en 3e door de warmte werden wat minder (30:29 en 40:39 min). De laatste werd na 7 km een duurloop i.v.m. met de halve marathon 4 dagen later.

Almere City Run

In Almere wilde ik een flink PR neerzetten. Helaas was deze wedstrijd daar niet zo geschikt voor: veel bochten in het begin, lange stukken tegenwind, stukje op schelpenzand en veel alleen lopen.

Een PR werd het (1:27:44), maar geen vet PR. Overigens wel een hele leuke loop.

Zaterdag 6 april toog ik naar Nunspeet voor de zoveelste poging om een sub 40 te lopen op de 10 km. Deze poging zou iets anders gaan. Daar waar ik de vorige pogingen op een tempo van precies 4 min/km  vertrok, ging ik nu weg op een tempo van 3:54 min/km. De km is een mooi rondje door het bos en langs een meertje, maar daar zal ik weinig van zien.

Ik start goed vooraan en loop snel de eerste kilometer. Het is benauwd en ik adem zwaar. Ik vind iemand met het juiste tempo en ga achter hem lopen. Na 1 kilometer kijkt hij op zijn horloge en gaat versnellen. Ik loop alleen. Tot 2 km is dat okay, maar ik moet aansluiting vinden, alleen hou ik het niet vol.

Twintig meter voor me loopt een man, waar ik naartoe wil lopen. Net op dat moment spreekt iemand hem aan, gaat voor hem lopen en versneld. Hey, dat was niet het plan. Ik kijk achter me; geen groepje om bij aan te sluiten. Toch maar versnellen dan. Ik heb tot 3,5 kilometer nodig om bij ze te komen.

De voorste man loopt niet geheel vlak, soms bungel ik er aan een eelastiekje achter, soms moet ik me inhouden. Bij 5 kilometer geef ik bijna op. Bijna, want ik bedenk dat van 5 tot 7 kilometer overleven is. Ik besluit dat ik dat in ieder geval moet volhouden. Ik zie op de Garmin dat ik 30 seconde voorloop op het sub 40 doel, dat geeft hoop. Ik overleef de 6e en 7e kilometer. Het blijft even zwaar, overleven tot de 8 kilometer dan maar. Zo nu en dan halen we een andere 10 km loper in, ik overweeg iedere keer om bij diegene aan te sluiten, maar doe het niet.

Bij de 8 km wil ik op mijn Garmin kijken. Die heeft het echter begeven. Weer aanzetten lukt ook niet. Het enige wat ik kan doen is bij deze 2 mannen blijven. Na 9 kilometer herken ik de route van het inlopen. Weten waar je bent helpt, het loopt makkelijker. Ik praat zelfs wat met de man voor me.

Een kleine eindsprint naar de finish voor ons alledrie. De voorste man hoor ik 38:57 min. zeggen. Ik heb ongeveer dezelfde tijd nodig om bij te komen, maar ben superblij met deze vette PR.

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl