Drie maanden lang duurde de specifieke voorbereiding voor de Marathon Rotterdam. De voorbereiding was zwaar. Niet alleen had trainer Piet pittige trainingen bedacht; alle lange duurlopen in marathontempo of sneller, maar het was vooral ook koud. De meeste trainingen werden zo rond het vriespunt afgewerkt, waarbij de stevige wind voor Syberische gevoelstemperaturen zorgde.

Maar alles wees erop dat klaar was om in Rotterdam onder de 3:15 uur te lopen: de 35 km precies op marathon tempo, de 30 km in 2:15 uur en de yasso's een stuk sneller dan noodzakelijk; ik was fit.

Er is maar één ding waar ik geen invloed op had en dat was het weer. En in hun ondoorgrondelijke wegen besloten de weergoden dat zondag 14 april 2013 wel een goede dag was om het 22° C te laten worden.

In het startvak valt de temperatuur nog reuze mee. Het had 's ochtends nog geregend en was nu nog zwaar bewolkt. Ik had allang besloten gewoon een poging te gaan wagen. Fuck it, ik heb er keihard voor getraind, het wordt vandaag de dood of de gladiolen! "You never walk alone", pang, en we zijn onderweg. Het is even zoeken naar het tempo maar dat wordt na 4 km gevonden.

In het startvak stond ik voor de 3:15 uur pacer en ben stomverbassd als hij (en zo'n 40 volgelingen) mij na 13 km passeren. Ik had net een 4:31 min/km genoteerd, waar volgens schema 4:37 min/km nodig was. Volgzaam als ik ben besloot ik er maar achteraan te gaan. Kilometer 14 ging in 4:30, km 15 in 4:31. Ik zag een mooie grote boom, en de pacer die in rap tempo zijn volgers aan het verliezen was, raaktte mij ook kwijt: plaspauze.

De volgende kilometers probeerde ik toch langzaam weer dichter bij de pacer te komen. Maar ondanks dat ik in drie kilometer tijd 50 secondes op het schema won, kwam ik maar langzaam dichterbij. De zon was inmiddels doorgekomen, het werd warm. De natte straten in combinatie met de zon zorgden er samen voor dat het benauwd werd. De strijd tegen de elementen ging beginnen.

Ik bleef goed op schema lopen, maar de hartslag ging omhoog. Benen voelden ook al te vroeg te vermoeid. Ergens hier heb ik het volgende bedacht: ik blijf zo lang mogelijk het juiste tempo aanhouden. Als dit niet meer lukt ga ik 10 sec./km langzamer en loop in dat tempo uit. In als zijn simpelheid klinkt dit logisch, zeker na een kilometer of 22 lopen. Maar zo werkt het in de marathon niet.

Iedere drankpost betekende inmiddels al: één beker water helemaal over het hoofd, één beker water half over hoofd/half opdrinken en een beker sportdrank opdrinken. De temperatuur was nu de grootste vijand. Bij 32 kilometer krijg ik van collega Mark een flesje water, ook deze gaat half over het hoofd en half de slokdarm in. Ik loop nu nog op schema, nog even.

Vlak voor de 34 kilometer schiet de kramp bijna in mijn kuiten. Strekken, weer lopen, nog een keer strekken, masseren en weer lopen. Ik kan verder, maar het tempo is eruit. Ik loop langzaam genoeg om net geen kramp te krijgen. Na kilometer 36 (in 6:40 min) kan ik langzaam weer steeds wat sneller: 5:49, 5:19, 5:12, 4:58. Intussen heb ik al meerdere lopers langs de kant van de weg zien liggen. Ook haal ik met mijn bejaardentempo nog een aantal wandelende deelnemers in.

Vreemd genoeg kunnen mijn kuiten het wel aan om in de laatste 500 meter nog een eindsprintje te maken. Dat oogt tenminste nog een beetje op de Coolsingel.

Dan de eindtijd: 3:23:43 uur bruto, 3:22:36 uur netto. Een netto PR met exact 30 seconden. Gezien de omstandigheden een mooie tijd, maar ik kwam voor een sub 3:15 uur. Ik weet het, maar ik baal. Nu twee dagen later heb ik er vrede mee. 

Nu twee dagen later heb ik er vrede mee, zou de laatste zin moeten zijn. Maar nu twee dagen later is er veel veranderd. Zondagavond had ik de titel voor deze blog bedacht: Slachtveld Rotterdam overleefd. Maar sinds gisteren is dat helaas opeens heel ongepast geworden.

Vooraf

De City-Pier-City kwam net als vorig jaar in het zwaarste gedeelte van de voorbereiding op de Rotterdam Marathon. Maar dit jaar heb ik, in tegenstelling op vorig jaar, de laatste week wel als wedstrijdvoorbereiding gebruikt. 

's Ochtends even buiten gaan staan en besloten helemaal in het kort te gaan, ondanks dat het maar een paar graden boven nul was. In Den Haag aangekomen  merkte ik dat de wind de gevoelstemperatuur nog wat verder omlaag gooide. Misschien toch verkeerde kledingkeuze gemaakt. Maar ja, ik had maar één setje in mijn tas, de keuze was gemaakt.

De start

Bibberend stond ik met de Sjonnies en teamgenoot Robin in startvak B. Zij gingen in een treintje voor 1:35 uur, mijn doel was een sub 1:30 uur. Tempo's tussen de 4:15 min/km en 4:18 min/km zou goed zijn voor een tijd tussen de 1:29 uur en 1:30 uur. Duidelijk dus.

*Pang* startschot.

De eerste kilometers

Ik was gelijk weg en liep al snel tussen de lopers van startvak A. De eerste km ging in 4:18 min., dat was niet slecht gezien de drukte. De tweede ging in  4:15 min. en de derde in 4;03 min. Dat was overdreven vond ik. Ik besloot te proberen om zoveel mogelijk precies rond de 4:15 min. te lopen. De meeste kilometers gingen net eronder.

Het tweede deel

Het tweede gedeelte begint ongeveer bij 13 km. Van daar ga je echt richting kust en begon vandaag de wind een rol te spelen. De tempo's kwamen daardoor net iets boven de 4:15 min.

Bij 15 km zijn we op de boulevard; hier gaat het omhoog, hebben we de wind vol tegen en begint het zelfs een beetje te sneeuwen. De zwaarste twee kilometers van de CPC, waar ik ook tijd verlies op het schema.

Naar beneden

Vanaf het 17 kilometer punt is het alleen nog maar naar beneden. Ik ga terug naar het schema van 4:15 min/km. Ik heb allang besloten dat ik 1:28:59 uur wil lopen, maar omdat ik inmiddels de tijd niet meer op de seconde kan zien weet ik niet helemaal mijn precieze tijd. Wel ga ik langzaam steeds sneller.

Het laatste stuk

Ik haal alleen nog maar mensen in. 4:13 min gaf Garmin aan op kilometer 19. Hijgende en puffende lopers naast me. Een toeschouwer maakt een grapje, ik roep iets terug. "Hey, als je nog zo makkelijk kan praten dan ga je niet snel genoeg," antwoord hij. Hij heeft gelijk, ik ga versnellen.

Ik zie een bordje 8 km (van de 10 kilometer loop), nog precies twee kilometer denk ik. Ik kijk op mijn garmin, reken uit: (2x 4:15 min.) + 30 sec. = TEVEEL. Ik versnel nog meer. 

Kilometer 20 en 21 gaan in 4:01 min. volgens Garmin. Daarna nog 220 meter in een tempo van 3:34 min/km. Rennend op weg naar de Finish zie ik de brutotijd over de 1:30 uur gaan.  Ik klok zelf netto 1:29:32 uur. Doel gehaald maar ik ga teleurgesteld over de finish.

Achteraf

1:29:33 uur netto (1:30:16 uur bruto) is uiteindelijk mijn officiele tijd. Ik heb hier nog steeds gemengde gevoelens bij. Natuurlijk, eindelijk die lang gewenste sub 1:30, maar 1:28:59 klonk zoveel lekkerder.

Waar ik vooral teleurgesteld over ben, is dat ik uit ben gegaan van mijn Garmin-tijden en niet van het parcours. Een 21,22 km (Garmin) i.p.v. 21,98 km (parcours) is gewoon 33 sec. verschil. Een beginnersfout!

Daarnaast heb ik het gevoel dat het sneller had gekund. Het ging op het laatst te makkelijk en ik ging niet helemaal leeg over de finish. Te weinig gegeven dus. Terugkijkend had ik vanaf 17 kilometer al veel meer moeten versnellen.

Nou ja, next time.

Het Plan

Het plan bij deze Midwinter was om deze als trainingsloop te doen voor de Rotterdam Marathon. De 27,5 km (Asselronde) wilde ik daarom in 4:37 min/km doen, het tempo dat ik nodig heb om in Rotterdam mijn doel te halen. De omstandigheden waren perfect; misschien iets te koud, maar dat heb ik liever dan iets te warm.

De uitvoering

De eerste kilometer gaat iets te snel, de tweede iets te langzaam; het is nog even zoeken naar het tempo. Tempovastheid is bij de Midwinter sowieso lastig door het vele klimmen en dalen. Ik reken daarom maar steeds met gemiddelden, per  km een ijkmoment.

Bij 10 km lig ik goed op schema. We lopen nu wat meer het open terrein in. Precies nu steekt de wind meer op. De wind is koud en tegen. Ik wordt ingehaald door een groepje van een man of 8. Ik besluit in dit groepje te schuilen tegen de wind. Ze lopen iets te snel, maar liever 4:32 min/km in een groepje dan 4:37 min/km alleen met koude tegenwind. 

Bij de drankpost op 15 km valt de hele groep uit elkaar.ik volg 2 lopers. Kilometer 16 gaat te langzaam (maar daarin zat de drankpost, toch?). Kilometers 17 en 18 gaan ook echt te langzaam maar het gaat nu flink omhoog. Ik bedenk me hier dat het doel voor Rotterdam nog ver is. Ik loop inmiddels 40 seconde achter op schema.

En dan gaat het naar beneden: 4:35, 4:36, 4:28, 4:27, de ene na de ander loper pak ik op. Ik prik mijn ogen in een rug, loop er naartoe, ga erover en kies een nieuw rug. Het lopen gaat opeens wel heel makkelijk (en naar beneden).

Het resultaat

Zo gaat het door tot aan de finish. Uiteindelijk finish ik in 2:06:35 uur, waar 2:07:00 uur het doel was. Ik heb mezelf niet kapot gelopen, lang niet alles gegeven. Maar weet wel dat ik naar Rotterdam toe nog wat werk te verrichten heb.

Vooraf

Op 7 oktober plaatste ik hier mijn laatste wedstrijdverslag. Reden? Simpel, het was mijn laatste wedstrijd. Wat er sindsdien is gebeurd kan ik samenvatten in één woord: kwakkelen. Na de Kustmarathon heb ik eerst drie weken rust genomen en nieuwe loopschoenen aangeschaft. Die nieuwe loopschoenen zorgde voor een Shin Splints blessure. Daarvan grotendeels bekomen was het flink verkouden – griepje – flink verkouden. De geplande Kerstloop in Dronten werd zelfs een Did Not Start. Bijna werd ik er wanhopig van.

Wat ook niet helpt is de verplichte overgang van punt.nl naar een nieuwe server. De lay-out van mijn site ziet er niet meer uit, en direct online een blog schrijven kan niet meer.

En dan opeens het laatste weekend van 2012 twee fantastische trainingen. Zo lekker, zo makkelijk. Op impuls schreef ik me daarom in voor de Florijnloop. 

Doel?

Ik heb nog nooit een 10 EM als wedstrijd gelopen, dus PR was bijna gegarandeerd. Als tempo koos ik 4:15 t/m 4:18 min/km, waarmee ik op 1:10:00 uur zou uitkomen. Dat zou gelijk staan aan 1:30 uur op de ½ marathon. Ik zou onderweg wel zien of dit nu echt haalbaar was. 

De wedstrijd

In het startvak stond ik op een matige positie. Stond bij wat Hellas-clubgenoten die sneller zijn dan ik maar zag voor me mensen die zo vooraan in het startvak echt niets te zoeken hebben. Afijn, het startschot klonk en het zigzaggend inhalen begon. Gelukkig is dat in een kleine wedstrijd na 500 meter wel gedaan.

Na twee km  kwam ik erachter dat het tempo te hoog ging. Ik liep nu 4:05 min/km, dat ging ik niet volhouden. Ik vertraagde en kwam achter een klein groepje die op een mooi tempo liepen. Ik bleef erachter.

Bij 4 km brak het groepje echter totaal. De wedstrijd was maar 16,2 km, ik voelde me goed en omstandigheden (12°C, weinig wind) waren perfect dus ik besloot voor mezelf te gaan. Dit voor mezelf gaan betekende dat ik aan kop liep met twee volgers.

De 9^e en 10^e km gingen te snel in 4:09 min/km. Het voelde echter zo lekker aan dat ik besloot dit tempo aan te houden.

Tussen 12 en 14 kilometer werd het zwaar. Zoveel mogelijk tempo vasthouden werd het devies. Dit lukte; de ene na de andere loper inhalen inspireert voldoende.

De laatste kilometers gingen makkelijk. Ik wist dat ik een goede tijd ging lopen dat motiveert voldoende. Ik spaarde voor mijn eindsprint en begon die op 300 meter voor de finish.

Nog redelijk fris kwam ik over de finish. Wellicht volgende keer iets eerder knallen!

Eindtijd

Officiële uitslag: 1:07:57 uur (netto) – 1:08:10 (bruto). En daar ben ik erg blij mee.

Twee mooie video's over loop techniek. De eerste video laat heel mooi de overgang van haklanding naar voorvoetlanding zien.

Video twee behandeld de hele loophouding.